Այս էջը սրբագրված է

րրավ. անիկա այնպիսի տպավորություն ուներ, որ իր քիթին կխնդան, և միևնույն ատեն խորհեցավ, որ Բարպայի ըրածը խորամանկություն մըն Է, ավելի կարևոր բաներ մաքսա- նենգոււթյամբ անցընելու համար։

 —Դուք միասի՞ն եք,— հարցուց մաքսավորը Միհրա֊

նին։

—Այո ,— ըսավ անիկա։

Բարպան լուռ ժպիտով նայեցավ պաշտոնյային, ընդ- հատվելով ծրարները բանալու Գործին մեջ։

—Շուտ ըրեք, ժամանակ չի կա— ըսավ անհաբմերու֊

թյամբ մաքսավորը։ Անիկա կարճահասակ մարդ մըն Էր, աղյուսի գույն դեմքով, արյունակալած աչքերով, որ կասկա - ծանքով կնայեր մեյ մը Միհրանին և մեյ մը Բարպային։

Միհրանր արդեն բացեր Էր արկղները, երբ ուրիշ ազատված

պաշտոնյա մը ինկավ արկղին պարունակությանը վրա։ Անի֊ կա ամեն ինչ դուրս թափեց և հետո սուր և երկայն հերյու֊ նով մը ծակռտելով արկղին հատակը, սկսավ հոտոտել հեր֊ յունը։ Բարպան և Վիկտորյան զարմացած կդիտեին այս տեսա֊ րանը, երբ մաքսատան վերահսկիչը մոտեցավ։ —Հակասական հայտարարություններ ըրին,- ըսավ պաշտոնյան վերահսկիչին,— և հետո այդ երիտասարդը…— ըսավ ան և կասկածի արտահայտություն մը ունեցավ։ Այդ միջոցին սըմսար մը կըսեր Բարպային և Վիկտոր֊ յային.

 —Կոկային, հաշիշ կամ ատանկ բան մը կփնտրեն կոր,

շատ խիստ Է…

—Հարկավ,— ըսավ Բարպան՝ դեռ անխախտ վստահու¬

թյամբ,— իրենց պարտքն Է, պիտի հսկեն։ Բայց արդեն ինքն իրեն կհարցներ, թե ինչու այդպիսի կասկած ունեցան իրենց մասին։ Նախորդ միջնորդը, որ կաշառք տալ առաջարկեր Էր, մո¬ տեցավ իր կարգին և ըսավ.

 —Հիմակ տեսա՞ր, կերա՞ր, ես քեզի մարդավարի խոսք

րրի, տասը ֆրանկով կազատեիր, հիմակ ամեն ունեցածդ մազե կանցընեն։ 471