Էջ:Երկեր - Սրբուհի Տյուսաբ.djvu/542

Այս էջը հաստատված է


— Ես զինքը չթողուցի, ինքն ուզեց զիս հալածել։

— Ո՞վ, Վարդանո՞ւյշ ուզեց հալածել զքեզ։

— Այո՛։

— Խոստովանե, Սիսա՛կ, թե այս վայրկենիս ճշմարտախոս չես։

— Ի՞նչպես կրնաս զայդ գիտնալ։

— Անշուշտ գիտեմ քանի որ ողորմելի աղջիկը զքեզ չարաչար կը սիրե։

— Եթե սիրեր զիս ստուգիվ առաջարկս կընդուներ։

— Ո՞ր առաջարկդ։

— Պարզապես զինքն առևանգել։

— Սքանչելի խորհուրդ արդարև։

— Ինչո՞ւ խորհուրդս կը դատապարտես։ Եթե Վարդանույշ զիս իրոք սիրեր, այդ առաջարկս խիստ գործադրելի պիտի թվեր իրեն։

— Գերագույն մտածություն մ՚ունեցեր ես իրոք։ Կերևա թե քեզ համար պատվո խնղիրը բառ մ՚է պարզապես։

— Ինչպես և քեզ համար սերը բառգրքի բառերեն մին է և ոչ այլ ինչ։

— Կը բաղձայիր ուրեմն որ Վարդանույշ անջնջելի արատով մի դրոշմեր թե՛ ընտանիքն և թե՛ բոլոր յուր կյանքը։

— Դու ևս նախապաշարմանց գերին ես կը տեսնեմ։

— Եմ այդ մասին, և կուզեմ լինել միշտ։

— Ուրեմն քանի որ զիրար չենք հասկնար, ավելորդ է մեր խոսակցությունն առաջ մղել,— ըսավ Սիսակ ճարպիկությամբ։

Բայց Արաքսիա առանց այդ խոսքերուն ուշադրություն ընել ձևացնելու՝ երիտասարդին ըսավ․

— Խոստովանե՛ անկեղծաբար, ինչո՞ւ այդչափ ջանադիր ես փութացնել ամուսնությունդ օրիորդ Երանյանի հետ։

— Վասնզի կը սիրեմ զինքն, և կը փափագիմ որչափ հնարավոր է կենացս բոլոր րոպեներն անոր հետ անցընել։

— Սիսա՛կ, մեկ կողմ թող այդ արվեստավորյալ խոսքերն, և հիշե թե հոգվույդ խորը կը կարդամ ես։

— Ինչո՞ւ ուրեմն կը նեղվիս հարց ու փորձի ենթարկելով զիս։