Էջ:Երկեր - Սրբուհի Տյուսաբ.djvu/566

Այս էջը հաստատված է


– Ամենևի՜ն

– Ուրե՜մն։

– Բայց դուք մտադի՞ր եք հետն ամուսնանալու։

— Չգիտեմ։

— Զարմանալի՜ պատասխան։

– Ի՞նչ կա զարմանալու։

— Գուցե սակարկության խնդիր կա, և առ այդ անշուշտ կաշխատի ձեր առաքինի ազգականը։

— Չգիտեմ. սակայն եթե առ այդ իսկ աշխատեր օրիորդ Արաքսիա, ոչ միայն պախարակելի գործ մի չէր կատարեր այլ ընդհակառակն կը նպաստեր երիտասարդուհվու մի երջանկությունն ապահովելու։

— Այդչա՞փ ստիպողական հարկ մի կար մինչև գիշերային ժամադրության կարոտելու։

— Այո՛, տիկի՛ն, խիստ ստիպողական:

— Կը սիրե՞ք դուք այդ աղջիկը։

— Եթե սիրեի ուրիշի չէի կապվեր։

Տիկին Արգարյան այդ պատասխանեն գոհ եղավ, սիրտ առավ, ու վերստին յուր հրապուրիչ ձևերուն դիմելով ըսավ․

— Խոստացե՛ք ուրեմն վարժուհվույն հորդորանաց չանսալու, կամ լավ ևս զինքն չտեսնելու, ու նույնչափ խոստացեք ամուսնական խորհուրդեն հրաժեշտ տալու։

— Տիկին, անհնար է զօրիորդ Արաքսիա չտեսնել․ չբավեր որ թշվառ աղջիկը կը զրկեմ յուր ապրուստի միջոցեն, այլ կուզե՞ք որ իրմե ու իմիններես հրաժարիմ. ոչ։

— Կը մերժե՞ք ուրեմն թախանձանքս։

– Այսինքն ինչ որ ազգականիս կը վերաբերի։

– Բայց չամուսնանալ կը խոստանաք։

— Նույնչափ այո՛, որչափ ո՛չ։

— Միթե զիս կը ծաղրե՞ք։

— Երբեք։

— Ուրե՜մն։

— Եթե խոստանաք հետս ամուսնանալու,— ըսավ չարաճճի երիտասարդը,— հայնժամ կը խոստանամ և ես ուրիշ ընկերակից չընտրել անձիս։

— Կուզեք որ կրկնամուսնությո՞ւն մ՚ընեմ։