Էջ:Երկեր - Սրբուհի Տյուսաբ.djvu/588

Այս էջը հաստատված է


աննպաստ կերպիվ կը խոսիս անոր և Արաքսիայիս վրա։

— Ես ալ գիտցածս գիտեմ։

— Ի՞նչ է գիտցածդ տեսնենք։ Հավատա՛, Իսկուհի՛, որ եթե դու չլինեիր՝ երբեք չպիտի ներեի որ չարախոսիս իմ երկու ընտրելագույն սիրելյացս վրա։

— Իրավունք ունենա՞մ ալ պիտի գեշ գան խոսքերս քեզի։

— Բայց անհնար է որ իրավացի լինին, բայց բարեկամուհվույս նկատմամբ հուդայություն կը համարիմ ամենափոքր կասկած մ՚անգամ ունենալը։

— Եկու նայե որ այդ երկու երեսով աղջիկը քեզ կը խաբե, խեղճ զավակս։

— Ի՞նչ փաստ ունիս Արաքսիան մեղադրելու համար։

— Ինչպե՞ս ըսեմ քեզի։

— Շուտ խոսե, կը պահանջեմ զայդ քեզմե։

— Խոսք տուր, զավա՛կս, որ սիրտդ թունդ չի պիտի ելնե։

— Կը խոստանամ։

– Երդում ըրե որ տիկնոջս տալու անունը ամենևին բերնեդ չի պիտի հանես։

— Կերդնում առաջի երկնից։ Սակայն եթե հարկը պահանջե ի՞նչ ընեմ հայնժամ։

— Բերանդ գոց պահես։ Մտածե՛ որ եթե իս մատնես, տղաներուս հացը բերներնուս կը կտրես։

— Լավ ուրեմն, կը խոստանամ լռելու։

— Երդում ըրե։

— Կերդնում։

— Անանկ է նե մտիկ ըրե հիմա։ Քու սիրած Արաքսիան սիրուհին է քու Սիսակիդ։

— Ո՜հ, ի՜նչ սոսկալի ամբաստանություն է այդ։

— Եկու տես որ եղածն ալ այս է։

— Ի՞նչ կըսես, Իսկուհի՛, Արաքսիան ջանաց ամեն ինչ կարգադրել երբ Սիսակ թվեր ինձմե հեռանալ, և կուզե՞ս որ նա ինձ դեմ դավակցի։

— Այո՛, գործդ կարգի դնելով իրենց գործը կը շտկեր, կիմանա՞ս։

– Ոչինչ կը հասկնամ, բացարձակապես խոսե։