Էջ:Երկեր - Սրբուհի Տյուսաբ.djvu/604

Այս էջը հաստատված է


Բայց Արաքսիա նկատելով որ հիվանդն ոչ միայն կատակ չէր ըներ այլ ընդհակառակն խիստ զգացված կը թվեր, հարցուց պատճառն այդ ցուրտ ընդունելության, ըսելով.

— Վարդանո՛ւյշ, զքեզ ոչ ևս կը ճանաչեմ սառնապատ ձևերուդ ներքև։

Աղջկան կուրծքին խիստ զգալի ելևէջներն ու լռությունը շատ իսկ կը հայտարարեին յուր ներքին վիճակին անձկությունը։

– Կը թախանձեմ քեզ, սիրելի՛ս,— հարեց Արաքսիա աղերսագին,— հանդարտե և պատմե ինձ շուտ դժգոհությանդ պատճառը։

Հիվանդը դառն ժպիտով մը միայն պատասխանեց։

— Վարդանո՛ւյշ,— ըսավ Արաքսիա,— ի՞նչ ունիս, ի՞նչ եղար, ինչո՞ւ կը ծածկես ինձմե ունեցածդ. միթե ո՞չ ևս եմ քու բարեկամուհիդ։

Վարդանույշ դառնալից նայվածք մ՚ուղղելով յուր ընկերուհվույն և ձայնով մի որ սրտմտութենե կը դողար, գոչեց.

— Դո՞ւ, բարեկամուհի՞ս։

— Բայց ի՞նչ եմ եթե ոչ մտերիմդ և քույրդ։

— Դո՞ւ։

— Չեմ հասկնար, խոսե բացարձակապես։

— Խոսի՞մ։

— Այո՛, խոսե՛, կը խնդրեմ։

— Կը ներեմ քեզ, ահա խոստովանությունս։

— Կը ներե՞ս,— գոչեց Արաքսիա բարկությամբ կարմրելով,— բայց դու ի՞նչ բանի կը ներես արդյոք։

– Երջանկության բաժակիս կուլ տված լինելուդ համար։

— Վարդանո՛ւյշ, խնդրեմ, որոշապես խոսե, ոչինչ կը հասկնամ։

— Հարցուր խղճիդ և այն կը պատասխանե քեզ։

– Խղճի՞ս։

— Այո՛, խղճիղ։

— Գուցե ուրիշ մ՚իրավունք ունենա խղճիս դիմելու, բայց ոչ դու, Վարդանո՛ւյշ։

— Ոչ երբեք ուրիշի վնասեցիր որչափ ինձ։