Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ1.djvu/493

Այս էջը հաստատված է


«ՁԵՌԱՑ»
(էջ 271)
7 Ա ինք. չունի։
11—13 Ա ինք. Ասում են, իբրև, թառամում է նա
Բյուրակնյա հայոց լեռների վրա․
Դեռ չի մոռացել, դեռ հիշում Է ինձ,
18 Բուրուն ծաղիկներ կփռեն շքեղ,


«ՇՈՒՌ Է ԳԱԼԻՍ ԾԱՆՐ ՔԱՐԸ…»
(էջ 275)
9 ինք․ Մտիկ արեք՝ ի՜նչ վեհ պատկեր
13 Ու աչքերը թեև թացոտ,
15 Ու հույսերը առողջ, ազնիվ,
23 Որ դողում է իր ճիգերեն
26 Ամեն տենչանք՝ դեպի վեր։
31 Հե՜յ, ջա՛ն․․․


ՀՈԳԵՀԱՆԳԻՍՏ
(էջ 279)
9—10 Հր Սուրբ Արագածի կանթեղն էլ, ասես՝ հեռավոր արև,
Անհաս, աննըվազ, միշտ վառ ու պայծառ ամենից վերև–
12 Կանչեցի թըշվառ էն հոգիներին՝ խոցված հավիտյան
18 Հանգիստ կարկաչով՝ անցան, գընացին խոր֊խոր ձորերով,
25 Հանգեք, իմ որբեր… ձեր նոր գնացած էդ ճամփեն վըկա՝
26 Հր, ՀՀ Աշխարհքը ոչ ում ոչ մընացել է, ոչ էլ կըմնա…»