Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ1.djvu/669

Այս էջը հաստատված է




«ԱՅԺԸՄ ԱՀԱ ԱԶԱՏ ԵՄ ԵՍ...»

(էջ 379)

Գրված է, հավանաբար, 1890-ական թվականների վերջին՝ «Պոետն ու Մուսան» պոեմի ստեղծման շրջանում։ Իր բովանդակությամբ կապվում է այդ պոեմի հետ ու, թերևս, նրա սևագիր հատվածներից մեկն է:

Առաջին անգամ տպագրվել է ԵԺ I, 491։

Տպագրվում է ինքնագրից։


«ՍԻՐԵԼԻ ԸՆԿԵՐ, ՈՐ ՊԱՏԱՀԵՑԻՐ...»

(էջ 380, 505)

Ձեռագրից և բանաստեղծության բնույթից դատելով պետք է գրված լինի 1890-ական թվականների վերջերին, երբ Թումանյանը գրում էր «Պոետն ու Մուսան»։

Բանաստեղծն ազատ թարգմանել է Մարիա Կոնոպնիցկայայի «Պրոմեթեոս և Սիզիֆ» դրամատիկական երկի մի հատվածը (մեկ էջ) և այս ոտանավորի հետ նվիրել Փ. Վարդազարյանին։

ԳԱԹ Թֆ № 167 պահվում է մեկ սևագիր-ինքնագիր:

Առաջին անգամ «Վեճ» վերնագրով տպագրվել է ԵԺ I, 487:

«Վեճ» վերնագիրը վերաբերում է ոչ թե բանաստեղծությանը, այլ Կոնոպնիցկայայից կատարած թարգմանությանը, որ մեջ ենք բերում ամբողջովին.

ՎԵՃ

            [Նվեր] Ֆ-ին
Սիզիֆն ու Պրոմ<եթեոսը> զրույց էին անում
            Սիզ<իֆ>
Բախտավոր է քո ցեղը.
            Պրոմ<եթեոս>
Օ՜, ոչ, անբախտ է մեր ցեղը
            Սիզ<իֆ>
Նա է՞լ է քարեր շպրտում դեպի բարձր
            Պրոմ<եթեոս>
Քարերից էլ վատ։ Նա յուր
Մտքերն է ձգում դեպի բարձր,
Եվ այն մտքերն [ընկնում են] գլորվում են ցած: