Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ3.djvu/106

Այս էջը հաստատված է




Էս երազն իսկի ես լավ չեմ փորձել.
Ողորմած աստված, քու դուռը բանաս,
Քու ոտի հողն ենք― դու էս ըստեղծել․․․
Անբան գառները մութ ձորի միջին
Խաղ էին կանչում ու ձենով լալիս,
Սարոյի նանն էլ նըրանց առաջին
Աղլուխ էր փռել ու պար էր գալիս․․․
560 ― Աղջի՛, Մա՛նիշակ, վատ բան էս տեսել,
Գարիս էլ, ահա, էնպես դուրս եկավ.
Էս չարն, էս բարին․․․ Սարոն է էս էլ․․․
Տե՜ս, ահա, Սարոն սև ճամփեն ընկավ․․․
Աստված խընայի ջահել-ջիվանին,
Աստված խընայի իր անբախտ նանին․․․

XXI

  Ու ման է գալի սարերը ընկած
Սարոն փաղցրած եղջերվի նըման,
Օրհասն առաջին, գընդակն ետևից,
Հանդերը՝ դըժոխք, ընկերը՝ դուշման։

570 Եվ երբ երեկոն, հանդարտիկ ու լուռ
Սարերից իջնում, խավարն է պատում,
Նըրա բայաթին ողբում է տըխուր,
Ընկեր սարերին խոսում, գանգատվում։

  ― Բարձըր սարեր, ա՛յ սարեր,
  Ձեն եմ տալի «վա՛յ», սարե՛ր,
  Դուք էլ ինձ հետ ձեն տըվեք,
  Իմ դարդերի թայ սարե՛ր։

  Որս եմ՝ բութես ձեզ արած,
  Ձեր ձորերին, ձեզ արած,
580 Կուզեմ կորչեմ անգյուման,
  Էս աշխարքից բեզարած։

100