Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ3.djvu/107

Այս էջը հաստատված է





  Կորչեմ բեզար դատարկուն,
  Քար-սարեսար դատարկուն,
  Մեռնեմ պըրծնեմ էս օրից,
  Բալքի առնեմ դադար-քուն։

  Ա՜խ, կըմեռնեմ՝ ամա նա
  Վա՜յ թե հանկարծ իմանա,
  Ես ազատվեմ էս ցավից,
  Աչքը լալով նա մընա։

ՀԻՆԳԵՐՈՐԴ ԵՐԳ

XXII

590 Լալիս է Անուշն երեսին ընկած,
Կանգնած են շուրջը կանայք հարևան,
Ու խոսք չեն գըտնում ասեն անարգված,
Տարած, ետ բերած, անբախտ աղջըկան։
Աստված խընայեց՝ կոպիտ ախպերը
Հեռու հանդերից դեռ տուն չէր դարձել,
Իսկ խոժոռադեմ ալևոր հերը
Սկսավ փըրփըրած թըքել, անիծել։
  — Դո՛ւրս գընա, կորի՛, ա՛յ լիրբ, անըզգա՛մ,
Սև ու սուգ լինի թագ ու պըսակըդ.
600 Կորի՜, չերևաս աչքիս մյուս անգամ,
Գետինը մըտնի երկար հասակըդ։
Տեսա՛ր, որ նըրան ատում Է Մոսին,
Չեն ուզում, տեսար, նըրան հերն ու մերդ․
Դու քա՞նի գըլուխ ունիս քո ուսին,
Որ վեր ես կենում փախչում նըրա հետ։
Խըռնված գյուղացիք կըտուրից իջան՝
Մեղմելու կոպիտ բարկությունը հոր,
Հայտնըվեց նույնպես գյուղի քահանան,
Մի պատկառելի հըսկա ալևոր։
610 — Դո՛ւրս գընացեք, դո՛ւրս, գոչեց տերտերը,

101