Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ3.djvu/114

Այս էջը հաստատված է




Ա՜խ, չէ՜, ամա՜ն, ասում են դա
Մի դիակ է լո՜ւռ, հոտած,
Արյունը չոր դեմքի վըրա.
Աչքերն անթա՜րթ, սպիտակած։
Նա սիրուն էր, անուշահոտ,
Աչքերը լի ծիծաղով,
Նա գալիս է ցողոտ, շաղոտ,
Հանաքներով ու խաղով․․․

     Արի՜, ջա՛ն իգիթ,
810 Արի՜, անիրա՛վ,
     Կարոտած յարիդ
     Աչքը ջուր դառավ։
     Էլ մի՛ ուշացնի,
     Ես շատ եմ կացել․․․
     Էլ մի՛ լացացնի,
     Ես շատ եմ լացել․․․
     Տե՜ս, կըխռովե՜մ,
     Լաց կըլեմ ես է՜լ․․․
     Չեմ խոսիլ քեզ հե՜տ․․․
820 Չեմ սիրիլ քեզ է՜լ․․․

XXVIII

  Անլըռելի վըշվըշում է
Պըղտոր ջուրը Դեբեդի,
Նըրա ափին կանաչում է
Մենակ շիրիմն իգիթի։
Նըրա շուրջը հեգ սիրուհին
Թընդացնում է ողբ ու լաց,
Ձեն է տալիս իր Սարոյին
Ու պըտըտվում մոլորված։
Ու հոսում է գիշեր-ցերեկ
830 Արցունքն անբախտ աղջըկա,
Բայց իր սիրած տըղան երբեք

108