Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ3.djvu/185

Այս էջը հաստատված է


Անդնդանման խոր Լոռու ձորում
Մի բարձրահասակ մարդ է թափառում։
250 Ստվերի նման, ծառերի տակին
Հայտնվում է մին, չքանում կրկին.
Եվ լայն խանչալի դաստակը կողքին
Զարկելով գոտու երկաթյա թողկին,
Չըրխկչրխկում է, կարծես յուր զարկով
Համրում է նրա քայլերը կարգով։
Հնչում է զուռնան մութ քարանձավից.
Չարերը վազում նրա ետևից,
Դեբեդն էլ անդուլ գոռում է. «հա՜,
Այստեղ է Սաքո՜ն, այստեղ է ահա՜»։
260 Եվ դուրս են թռչում յուր ալիքներից
Գիսախռիվ ալքերն իրար ետևից,
Վազում են՝ բռնեն իգիթ Սաքոյին,
Որ տանեն գետի հատակը խորին։
Քար ու մացառուտ առած ոտնատակ
Թռչում է Սաքոն քամուց էլ արագ,
Սակայն, առաջին ցոլացին աչքեր,
Թփից դուրս թռան մի քանի քաջքեր։
Մի ակնթարթում Սաքոն յուր թափը
Կոտրեց և իսկույն թողեց գետափը...
270 Արձագանք տվեց ձորն այդ միջոցին
Նրա ազազիլ գամփռի հաչոցին.
Փարախն էլ գուցե մի գայլ է մտել,
Աղքատի հոտը կերել, խեղդոտել։
Խելազուրկ Սաքոն ոչինչ չէ հիշում,
Քշում են նրան, չարերը քշում,
Քաջքերն էլ այրից զուռնա֊դհոլով
Կանչում են, կանչում ծանոթ ձայներով.
Իսկ Ձորագետից ալքեր են թռչում,
Եվ ալիքները փրփրադեզ ուռչում,
280 Մռայլի միջին ծփում են կայտառ՝
-Բռնեցե՜ք, փախա՜վ Սաքոն խելագար: