Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ3.djvu/421

Այս էջը հաստատված է


173 Կըգնան, կըգան տարիքն անտարբեր,
206 Ուզեցի գըտնել մըտքի մի թափով,
247 Որպես գերեզման և ունայնություն՝
249 Որպես հայացքը մեռելի աչքի՝
312 Թե ո՛վ է թաղված քու ոտի տակին,
315 Անհոգ մի ջահ՞իլ, անկըշտում ագա՞հ,
328 էլ չի տեսնելու արևը նըրան։
331 Մենք էլ ենք մի օր այսպես գընալու
369 ա Նա է կըրում հույսը վերջին
բ Նա է տալիս հույսը վերջին
372 ա Նա գընում է բարձր ու անվերջ
բ Նա տանում է բարձր ու անվերջ
377 Ու ղողանջում է անտառի միջից
380 Կանչում է գերբնական մի ուրիշ կյանքի.
384 ա Ու սերն անվե րջ, անհատն ՜ում…
բ Ու կյանքն անվե՜րջ, անհատնո՜ւմ…
ԲԹ և ԲՊ՝ 49, 85, 107, 133, 206, 247, 249, 312, 315 և 328 տողերը՝ ինչպես Մճ-ում։
ԲՊ 372 Նա տանում է բարձր ու անվերջ


Պոեմի հետ կապված գրառումներ

90 թ. օձնեցի Քուստուլ (Պողոսյան) գերեզմանից հանում են, տանում գետը գցում (քարից ընկած էր), խորթլամիշը պատահմունքով մեռածներին ասում են՝ աստված պատմեց-իսկ մենք բերինք թաղեցինք։ Արտերի միջով չեն թողնում անցկացնել։

__________

Մեղավոր ա եղել, գետինը տեղ չի տալիս։

__________

Օձնեցի Մալխասանց Մալիյասի աղջիկ Մաբիամին տաարել են թաղել գերեզմանատանը, կենդանացել Է (վաղուց)։ Այս երկու տարին Է մեռել։ Օձնեցի Վանդսանց քաքարին (նշանած տղա Է եղել–հին բան, 50 տ.) գետակհար եղած Է եղել, գերեզմանը