Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ5.djvu/492

Այս էջը հաստատված է


 Ներսը[1] քրտնում է։

[2]Մաթոս, հեյ[3]։

– Էդ ի՞նչ ա, ադա։

– Այ տա, էդ խի՞ չես տուն գալիս։

– Այ տա, դենը գնա, դենը․․․ տեղս նեղ ա։

– Ադա խի։

– Այ տա, էդ էս անտեր տերության պաշտոնը էս ինչ դժար ա էլել։

– Այ տա։

– Ադա, դենը գնա, քե մատաղ, ես էլ կարալ չեմ։

<ՀԱՆԵՍՆ ՈՒ ԽՈՒԴԻՆ>

– Հանես, հե՜յ[4],– տանից բավական հեռու կանգնած ձայն տվեց մի մարդ։ Մինչև Հանեսի դուրս գալը, շները վեր կացան ու ամեն կողմից վրա վազեցին դեպի ձայնը։

– Էդ ո՞վ ես[5],– սրահի շեմքում երևալով ձայն տվեց[6] Բրդաձորցի Հանեսը, մի անճոռնի աժդահա, որին ասում էին Դոնղուզ Ղռան[7]՝ խոզ զարկող[8]։ Իրիկվան աղջամղջում թեև[9] լավ չէր երևում, բայց շների մեջ կանգնած փոքրիկ կերպարանքը և կողքին երկայն ցցված ձողի նման սև բանը նկատելով, իսկույն ճանաչեց և շներին սաստելով առաջ գնաց։

– Խո՛ւդի։

– Հե՜յ։

– Ա՛յ տղա, էդ ի՞նչ խաբար ա, խի՞ չես առաջ գալիս։

– Ա՛յ տղա, առաջ գալու ժամանակ չի. գնա թվանքդ վեր կալ, դուրս արի՛[10]։

– Ի՞նչ խաբար ա[11]։


  1. [տնքում է ու]
  2. [Հեյ]
  3. [– Այ տա էդ խի չես տուն գալիս]
  4. [ձայն տվեց]
  5. [հե՝յ]
  6. [Գյուլլաբաղ<ցի>]
  7. [որսկան]
  8. [Եվ]
  9. [[Հեյ, Հանես] մարդաճանաչ]
  10. [– Այ տղա մի ներս արի, տեսնենք]
  11. [– Ներս գալու ժամանակ չի, թվանքդ վեր կալ։– Այ տա, էսօր խաբար բի քաղքիցը մարդ <1 առընթ․> ասում են մի քանի]