Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ5.djvu/561

Այս էջը հաստատված է


Միթե, նրանց համար[1] այս արյան և արհավիրքների փոխարեն լավ չեն սերն ու խաղաղությունը։

Ինչ են ուզում։

Հմուտ զորավարների ձեռքով իմ լավագույն, գնդերը ես կուղարկեմ[2] Վրաստան, որ գան մեր եղբայրական պարտքը կատարելու։ Կպատվիրեմ, որ միայն հաղթության ավետիս բերեն ինձ համար, և թերևս նրանք ձեզանից առաջ հասնեն[3] Վրաստան։

– Ծառա ենք ձեր տերությանը։

Մենք կշտապենք ձեր եղբայրական[4] զգացմունքը հայտնելու մեր թագավորին։

– Իսկ այսօր սեղանակցեցեք մեզ, այս տխուր օրերում, ուրախանանք, ու <․․․>։

Անտառուտ հովիտ։ Հեռվից լսվում է զորքերի երգի ձայնը։ Անց են կացնում թագավորական դրոշակը։ Ապա երևում է թագավորը յուր իշխաններով․ նրանք զվարթ խոսում, խնդում են։ Հանկարծ[5] լսվում է մի տխուր[6], սարսափելի ձայն[7]։ Վա՜յ ինձ, վա՜յ ինձ, վա՜յ ինձ և տխուր ոգևորությամբ այսպես աղաղակելով նրանց դիմացն է կանգնում մի բարձրահասակ մարդ։ Նրա երկար մազերն ու միրուքը խճճված են, ոտները բոբիկ, հագին քուրձ, և ամբողջ կերպարանքը տարօրինակ։

– Ո՞վ ես դու,– մարդ,– հարցրեց թագավորը։

– Վա՛յ ինձ, վա՛յ ինձ, վա՛յ ինձ։

Ծիծաղում են (և վախենում)։

ԹԱԳ<ԱՎՈ>Ր[8] <․․․>։

Վ<ԵՍՏ> ՍԱՐԳ<ԻՍ>.– Որտեղացի ես, ի՞նչ ես կորցրել։

– Վա՛յ ինձ, վա՛յ ինձ։

Թ<ԱԳԱՎՈՐ>– Թե մարդ ես խոսիր, ի՞նչ ես կամենում։

– Վա՛յ ինձ, վա՛յ ինձ, վա՛յ ինձ։

  1. [ես չէ]
  2. [դեպի]
  3. լինեն
  4. [այժմ]
  5. [նրանց դեմն է դուրս գալիս
  6. [առաձգական]
  7. [նրանք]
  8. [Կվախեցնի]