Էջ:Մաքսիմ Գորկի ֊ Բանաստեղծություններ և լեգենդներ.djvu/176

Այս էջը սրբագրված է

Նախասենյակից՝ ճիչ լսելով, հավաքվում են սեղանատուն՝ Վարվառան, Ալեքսեյը, բոլորի ետևից՝ Ռյաբինինը:

ՎԱՐՎԱՌԱ (զարմացել է) Ա՛խ, դու, փո՛ւչ։

ՄԵԼԱՆԻԱ (գոռում է ոտքը դոփելով) Դև՛...

ԶՎԱՆՑՈՎ Ալյոշա, դե վռնդիր աղջկան...

ՏԱԻՍՅԱ Զառա՛մ շո՛ւն, Գայլամայր: (Գտավ բավարար խոսքը) Գայլամայր...

ՄԵԼԱՆԻՍ (կիսաշունչ) Կնզովե՛մ:

ՌՅԱԲԻՆԻՆ Բրա՛վո, աղջի՛կս: Այդպե՛ս նրան... Բրավո, խելո՛ք:

ՏԱԻՍՅԱ Գայլամա՜ա՜յր.


ՎԱՐԱԳՈԻՅՐ

ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅՈՒՆ ԵՐՐՈՐԴ

Դոստիգաևի մոտ Երեկո: Մեծ, անհրապույր սենյակ տան ետևի մասում, պատուհանները նայում են բակը կամ այգին. Բուխարիկ, նրա վրա վառվում է լամպ, լուսավորելով Բյոկլինի նկարի մռայլ արտատպությունը՝ ծովի հաստափոր բնակիչները բռնում են ծովային աղջիկներ: Բուխարիկի առաջ՝ թղթախաղի սեղան: Ալեքսեյը, շվացնելով, պասյանս է բաց անում, Բուխարիկի երկու կողմերը դռներ՝ դրապիրով-