Էջ:Ghazaros Aghayan, Collected works, vol. 4 (Ղազարոս Աղայան, Երկերի ժողովածու, հատոր 4-րդ).djvu/632

Այս էջը սրբագրված չէ


գրով «Ազգային կրթություն, հրապարակային ընթերցանությունը էղուարդ էաթուլեի. թարգմանություն Մ. Տեր-Գրիգորյանց, տպագրություն Միանսար- յանց։ Սանկպետերբոլրգ, 1867»։ Հրատարակիչը չի նշել երիտասարդ Աղա֊ յանի մասնակցությունը գրքույկի թարգմանությանը, ըստ երևույթին ընղա֊ ռաջելով Միք. Տ եր-Գրիգորյանցի խնդրանքին, որի մասին Աղայանը գրում է. է Լար п զեն համարյա բոլորն Լլ ես թարգմանեցի, բայց որովհետև իրան (այսինքն Մ. Տեր֊Գրիգորյանցին. Ա. Ա.) էր հանձնված թարգմանու¬ թյունը, խնդրեց, որ ես բաժին չպահանջեմ» (տես այս հատորը, էջ ...)։ Էջ 406. «Պետերըուրգ ճասավ նորընտիր Գևորգ կաթողիկոսը» գա եղել է 1867 թ. հոկտեմբերի 4-ինլ — հորեն Գալֆայան (1831 —1893), հետո' Լոաինյան, առավել հայտնի է դառնում Նարպեյ ազգանունով։ Բանաստեղծ, դրամատուրգ և եկեղեցական ու ազգային-հասարակական գործիչ։ 1892 թ. U. Պոլսում բանտարկվում է և մեկ տարի հետո մեռնում է, երբ նոր էր դուրս եկել թուրքական բանտից։ Էջ 408—409. «Վեպս տպել էր արդեն Միքայելս» —խ ոսքր իր «րԱրություն և Մանվել»֊ի մասին է, որը հեղինակի մտերիմ ընկերոջ ջանքերով Լույս էր տեսել Թիֆլիսում 1867 թ. գարնանը։ Գրքի անվանաթերթի երկրորդ երեսին նշված է «Дозволено цензурою, С. Петербург. 24 октября, 1866 года». Տես այս հրատարակության հ. 1, էջ 394 —402։ Էջ 409. «Ծերունի Օերոյանցը» — Մկրտիշ Ղազարի Բերոյան (1796— 18.*.) —1857 թվականից Պետերբոլրդի գրաքննական Կոմիտեի գրաքննիչը, բազմակողմանի զարգացում ունեցող մի գործիչ, որը կարևոր, մեծ մասամբ դրական դեր է կատարել իր շրջանի հայ գրականության ու պարբերական մամուլի օրգանների տպագրության պատմության մեջ։ Նրա կյանքի ու գործունեության մասին ավելի մանրամասն տես С. Г. Арвшян. Армянская печать и царская цензура, 1957, изд. АН Арм. ССР. стр. 113—121. Էջ 411. Շոթա Ռուսթավելի (XII դար) — վրացական մեծ բանաստեղծ, որը հռչակված է իր €Վագրենավորը» դյուցազնապոեմով։ — Մովսես Վարդանյանդ— ինչպես գրում է Աղայանը' իր էն ախկին աշակերտակիցը» Համր, էնֆիաճյանցի տպարանում։ Նա Աղա յանի հետ էր նաև էջմիածնի տպահանում (1869—1870)։ Հետագայում' 1880֊ական թվա* կաններին Վարդանյանը թիֆլիսում հիմնում է իր սեփական տպարանը, որ• տեղ և տպագրվել է Աղայանի դասագրքերի ու մյուս երկերի մի նշանակա* լից մասը։ Էջ 411. «...Մույսեսին ոսլարկած լուսանկարի վրա մի ոաաՍավոր>—֊«1* հայտ է, չի պահպանվել։ Էջ 413. «Հայրս... վաթսունյոթը տարեկան նասակում» — հեղինակի այս նշումից եզրակացնում ենք, որ նրա հայրը’ Աղայանց Ստեփանը ծնվել է 1800 կամ 1801 թվականին, իսկ ինքըճ ՂազաՐոԱ Աղայանը ծնվել է այն ժամանակ (1840 թվականին), երբ հայրը քառասուն տարեկան էր։ Էջ 425. «Իմ այս գործը մեր գրականության մեջ աոաջին փորձն է1-" իր ծավաչուն այս ինքնակենսագրականը համարելով միայն «առաջին փորձը»~ 632