Այս էջը հաստատված է

ուզում ես, էս սհաթիս շորերս հանեմ, վրես մի կուժ սառը ջուր ածա, ուզում ես, տկլորվեմ, մտնեմ վառվող թոնիրը։

— Շա՞շ ես, թե մեզ ես շաշի տեղ դրել,— զայրացավ խմբապետը։

— Շաշ եմ, շաշի հետ, խելոք եմ, խելոքի հետ, խոզի կշտին՝ թռչուն եմ, լապստրակի կշտին... բըռ՜ռ՜ռ՜... խմբապետ եմ...

— Ձա՚յնդ, լիրբ անամոթ։

— Ձա՛յնդ, լիրբ անամոթ,— կրկնեց Կուպրը խմբապետից ավելի ուժեղ գոռալով։

— Դուրս տարեք այս սրիկային։

— Տուն բերիք ինչ խեր տեսաք, թե հիմի դուրս տանեք, ինչ օգուտ տենաք... հի՜, հի՜, հի՜, հի՜,— ձիու պես սկսեց խրխնջալ Կուպրը և ոտները գետին դոփել։— Հեռու կաց, քացի կտամ,— ասաց նա մոտեցող զինվորին և ինքը ցատկեց դուրս ու սկսեց պատշգամբում պարել։

— Դու ինչ կապ ես ունեցել Կուպրի հետ, ասա, թե չէ...— զայրացած վրա պրծավ Անտոնին խմբապետը։

— Ի՞նչ կապ. ես հո շաշ չեմ, որ շաշի հետ կապ ունենամ։

— Բայց նա ինչո՞ւ էր շուտ-շուտ ջաղաց գալիս քեզ մոտ։

— Քեզ եմ հարցնում, ինչի՞ էր գալի, շաշի առաջ գեղի ամեն դուռն էլ բաց ա, ես հու ջաղացի դուռը նրա առաջ կողպելու չի...

— Տարե՛ք, երկուսին էլ բանտարկեցեք,— հրամայեց խմբապետը։

Զինվորն առաջն արավ Անտոնին ու Կուպրի հետ միասին տարավ դեպի Սոլոմոնի գոմը։

Դուրսը հավաքված գյուղացիք աղմուկ բարձրացրին։

— Էս խեղճ քյասիբից ի՞նչ են ուզում։

— Էս շաշին ուր են տանում։

— Բոլշևիկը սրա՞նք են...

— Էս էլ Միդինի ու Չատինի նա՞ղլն ա...

— Եկեք գնանք, պահանջենք, որ Անտոնին ազատեն...

— Դե՛ որ Կուպրիցն էլ վախենում են, էլ ի՞նչ կառավարություն ա սա...

— Անտոնին ազատեցեք, Անտոնին ազատեցեք...