Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 2.djvu/43

Այս էջը սրբագրված է


Որ ճարակէ և զառողջ մարմին ադդին, չէր առն բանականի գործ, վասըն - որոյ տեսանաել տեսցեն պատւհլի հայրենակից մեր զջանս և զվաստակ Մխիթարամց, որք վարձինք գտանեն զարդիս հանդիսացեալ ազգի մերում, որոց չէ փոյթ գալուստ դայլոյն, նա դի և ինքեանք ոչինչ նուազ փողոտեն զգառինս մկաղնալս ի վայրի հանգստեան Հայկական բում եկեղեցոյ, եթե միայն լուրջ Հովխք, որոնց պատկանին ոչխարք, տացեն թոյլ, այլ շնորհի Ամենկալին բերանք մեր բացեալ ենք առ ամենայն հակառակորդո ճշմարտութեան և աղեդունք լարյալ վանել և խորտակել զամենյան նենգ և մանգ ոչխարազգեստից, որոց Հերիքասցի որչափ յագեցուցին ռսովալլուկ հռոմէական քաղց Հայկական արճաբ։ Տեսցեն պատուելի Հայրենակից մեր և մի լուսասցին ի մրրոյ աղխոյն, զոր պատրաստեն սուտ ազգասէրք, քամել գինի անոյշ և զուարթարթար, ուսցին ինքեան վասն զաակաց խրեանց կերակուր պատրաստեն սեպհական ձեռամբ և իրեանց յատուկ բանականութեամբ լոյս հնարաորելով առ ի լուսավորութին խրանոյց, չե զայս արարեալ սուտ է ամենայն հայութին, սուտ և ազգասիրութին, որոյ անուն ընդ օդ գէթ Հնչի հնապազօր։ Առ ի զընթացս գլխաորել բանիս ասացուք և զհեղինակաց մերոց առ Ռեւսահայս, թէպէտ դժոար և կարի դժոար էր որոնել և գտանել զնոսա յաղագս անարդին և ժլատ վաստակոց դոցա։պատճառ իրեղու- Թեանդ գաղտածածաուկ էր առաել քան թէ երևի նկատողացան Հարևանցի աչոք։ ուսումնական ընկերութինք առ հայս Տաճկաստանի եթէ շատ ինչ ոչ արարին վասն ազգի, գոնեայ ոչ վերթացան ի <1 անընթ․> հետ է գուն գործել ցուցանել զեռանդն ազգասիրութեան։ Հեղինակք առ մեզ ի Ռուսահայս արժանաոր են յոյժ Թուով, յորոց սակի Միքաէլ եպիսկոպոս Սալլանթեան խուդաբաշեանց, Մսեր Զմիոնեացի, Մկրտիչ էմին և այլք ոմանք, յորոց Միքայել եպիսկոպոսն Սլլանտեանց ինքնացեալ դպրութինս այլ և այլ լեզուաց և յաստուածաբանական գիտութինս դպրոցական ոճոյ ի հանդէս գայ խրով կրօնագիտութեամբ և ճարտասամութեամբ, զորս տպագրեաց մինչդեռ զուսուցչեանունէր պաշտօն ի տեարց Լազարեանց ճեմարանի։ Մանրամասն պատմություն առնս ոչ նուազ երևելոյ ի խումբս եկեղեցական մերոց չէ առ տեղեաս պատշաճաոր գրել, այլ ի պատմութենէ նորին զայս և եթ արժանի համարիմք ծանօթութեան, դի ի մանկական տիոց դաճանեալ ի լատինացեալ աբեղայից անկեալ էր ի գոգ եկեղեցոյն հռովմայն, յորոում ևընկալեալ զքահանաութին։այլ ի վեռջէ լքեալ զօտարին եկեղեցի, ոչ տարակուսեցա դիմել առ իրն և ախոեան հանդիսացեալ ընդդէմ լատինահայոց այսմ։

43