Այս էջը հաստատված է


դեմքը և շղթաներից ճնշվող քայլվածքը ծանր տպավորություն արավ շրջապատողների վրա, ուստի և շատերի կրծքից հառաչանքներ թռան։Այդ երևի հանցանք էր: Ֆարրաշները ետ մղեցին հառաչել համարձակվողներին և ոմանց էլ հարվածներ հասցրին։ Բայց երբ թագավորի ձայնը նորից հնչեց, ամեն մի շարժում յուր տեղը սառեցավ։

— Կատարեցի՞ ր դու իմ հրամանը,— հարցրեց շահը երեցին։

— Ես բանտարկվեցա խավարչտին զնդանում և կրեցի այն բոլոր տանջանքները, ինչ որ շահնշահի հրամանը որոշեց.. նվաղած ձայնով պատասխանեց քահանան։

— Այս մասին չէր իմ հարցը. պատրաստվեցա՞ր արդյոք դավանածդ կրոնը թողնելու։

— Իմ կրոնը թողնելո՞ւ... այդ մասին չեմ էլ մտածել։

— Բայց ես հրամայեցի քեզ:

— Իսկ ես պատասխանեցի թե՝ չեմ կարող այդ հրամանը կատարել։

— Եվ պնդում ես դու քո պատասխանի վրա՞։

— Պնդում եմ։

— Եվ չի պիտի դառնաս այդ որոշումից։

— Երբեք։

— Դահիճներ, մերկացրեք այդ անզգամին,— զոչեց թագավորը, և ապա դառնալով հայոց մեծամեծներին՝ զայրացած հարցրեց.

— Սրա՞ համար էիք միջնորդում...։

Ոչ ոք չպատասխանեց։

— Գոնե խոստովանո՞ւմ եք հանցավոր լինելնիդ...— հարցրեց նորեն շահը, բայց այս անգամ այնպիսի եղանակով, որից կարելի էր գուշակել թե՝ ինչ փոթորիկ պիտի բարձրանա՝ եթե հայերից մինը համարձակվի արդարացնել իրեն։

— Հանցավոր ենք, տեր,— ձայն տվին վերջիններս գրեթե միաբերան։

— Թող ուրեմն ձեր հանցանքն ևս քավե այս կամակորը,— հարեց թաղավորը և ապա դառնալով դահիճներին որոնք երեցին մերկացրել էին կիսով չափ, հրամայեց,—