Էջ:Smbat Shahaziz, Chaphatso yerker.djvu/289

Այս էջը սրբագրված է

XV


Եվ այստեղ ես շատ երգեր եմ հյուսել
Հայոց բարբառով և Հայոց խոսքով.
170 Ես Հայաստանի կսկիծն եմ լսել,
Այրվել եմ սրտով, այրվել եմ հոգով.
Ես մտածել եմ. երկրիս երեսին
Թե այս ազգը յուր պահեց գոյություն
Այնչափ վտանգից անչա՜փ մոլեգին,
175 Ունի մի խորհուրդ վերին և թաքուն։
Ի՞նչ է, ով Հայ մարդ, զարմանո՞ւմ ես դու:
Որ հյուսիսայեն մութ երկնքի տակ
Հանդիսանում է հարազատ լեզու,
Երբ քո գերության զգում եմ կապանք։

XVI


180 Երբ օրհասականդ դամբանի ծոցից
Ներկայանում է հոգուս առաջև,
Երբ արտասուքը Հայիդ աչքերից՛
Թափում է երկիր, որպես հորդ անձրև,
Երբ հուսահատված սովից մահաբեր,
180 ժխտում ես րոան և կնիք ազգի:
Երբ Վատիկանի հրապուրիչ օձեր[1]
Առաջարկում են քեզ թունոտ ոսկի,
Ոսկի, որ գին է մարդասպանության,
Վերջին հացի գին խեղճ ժողովրդյան,
190 Եվ այդ անունո՜վ Ավետարանի:

XVII


Ո՛վ կաթոլիկյան կուրությամբ խոցված
Չար Քարոզիչներ երկպառակության,
Ո՛վ մոլի Հռոմ, ո՛վ Նեռն ավերած
Մեծին Պետրոսի առաքելության,

  1. Այսպես է կոչվում Պապի վեհարանը (ծանոթ, հեղինակի):