Էջ:Vrtanes Papazyan, Collected works (Վրթանես Փափազյան, Երկեր).djvu/246

Այս էջը հաստատված է

աջից ձախ ցած հոսեցրեց քրտինքը, և երբ ճակաաը քիչ սպիտակի էր, ասաց.

— Դեռ կա… քսան մանեթ էլ կա:

Ակոն լռեց և բահը մղեց մարգանեցի մեջ:

Խե՜ղճ Մկո. մինչև երբ պիտի կարողանար այդ գումարը վճարեր: Չէ՞ որ քսան ռուբլի վճարելու ընթացքում նրան ապրել էր պետք, տուն փող ուղարկել… Ուրեմն էլի պարտք պիտի աներ, էլի պիտի հաշիվներ ունենար։ Խե՛ղճ Մկո։

Այդ մտածելով, Ակոն նայեց Մկոյի սև դեմքին։

— Կուզես իմ օրականից քիչ վերցրու,— խոսեց նա պահ մի հետո։

— Դու քի՞չ պետք ունես,— մռմռաց Ակոն,— Սրապիոն աղայի անհատնում պարտքդ մոռացե՞լ ես։

Եվ երկուսն էլ միաժամանակ բահերը խրեցին մարգանեցի կույտի մեջ։

Այդ միջոցին հեռվում կանգնած մի շոգենավի վրայից լսվեց նախ զանգակի և իսկույն հետո սուլումի ձայն։

— Կեսօ՛ր,— գոչեց մեկը ցածից։

— Կեսօր…— ասացին միմյանց ետևից ամենքը և տեղնուտեղը ցած գցեցին կողովները։

Հոգնել էին, սաստիկ հոգնել։ Ցած դրին կողովները և նրանց կողքին էլ նստան։

— Հաց ուտենք,— ասաց Ակոն։

— Անոթի չեմ,— առարկեց Մկոն,— բայց գնանք, նավամատույցն վերին ծայրը ելնենք, սիրում եմ ծովին նայել, դիտել հեռու, շատ սիրուն է տեսարանը, ծայր չունի…

Աչքերը տրորեց, թևով մի այտը սրբեց ու դուրս թռավ վագոնից՝ վերի պատի վրա: Ակոն հետևեց նրան։ Ամեն կողմ, իրենց կողովների մոտ նստոտել էին և հանգստանում սև թշվառները։ Մեկը ընկողմանած մարգանեցի կույտի վրա, մյուսը՝ մեջքի վրա փռված այրող արևի մեջ տաք քարերի վրա, մի ուրիշը թիկն տված վագոնին… Ջուր չկար լվացվելու. ծովը խոր էր, ջուրն էլ աղի։ Ստիպված էին սև մնալ ու իրենց մի կտոր ցամաք հացը սև ակռաներով խածնել ու փոշու հետ կուլ տալ:

Վագոնի մի անկյունից Ակոն հանեց թաշկինակով կապած հացը, երկու եղբորորդիները հեռացան դեպի նավամատույցի ծայրը, հով տեղ չկար․ արևի տակ, կիզիչ քարերի վրա նստեցին և պահ մի լուռ՝ սկսեցին ուտել։