Էջ:Yeghishe Charents, Collected works, vol. 1 (Եղիշե Չարենց, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/215

Այս էջը հաստատված է
6. ՇԱՆ ԿԱՐՈՏՆԵՐ


Պատուհանիս տակ հիմա որբ մղկտում է մի շուն.
Սիրտս լսում է նրան — և սիրտս քեզ է հիշում:

Նա տխուր է ու մենակ, ոչ ոք չունի հիմա նա —
Ու գանգատը դժնդակ լուսինը չի՜ իմանա:

Դուրսը ամպ է ու մշուշ, անաստղ երկինք ու գիշեր.
Մղկտում է այսքան ուշ, գանգատվում է առանց սեր:

Հեռուն թարթում է տարտամ գազե լապտերը բեկուն.
Ինչ շո՛ւտ մարեց այս անգամ արևավառ երեկոն...

Ինչ շո՛ւտ մարեց ցերեկի զվարթ աղմուկը, ու մութ
Գիշերն իջավ` անհոգի, անմխիթար ու անգութ:

Ցերեկը լա՛վ է այնքան, ցերեկը խինդ է բերում —
Փողոցների խրախճան, անմխիթար դեգերում:

Խոհանոցի դռան մոտ, կամ խանութի մոտ հացի —
Սպասումներ ու ամոթ՝ խո՛ւլ տագնապներ փողոցի: