«Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ3.djvu/367»–ի խմբագրումների տարբերություն

չ (→‎top: կետադրություն, բազմակետ, փոխարինվեց: ... → … (8) oգտվելով ԱՎԲ)
Էջի կարգավիճակԷջի կարգավիճակ
-
Չսրբագրված
+
Սրբագրված
Էջի մարմին (ներառվելու է).Էջի մարմին (ներառվելու է).
Տող 1. Տող 1.
30 Շշնջում էին ինձ մխիթ արանք.
+
{{Poemx||<poem>{{տող|30}}Շշնջում էին ինձ մխիթարանք.
  +
Ի՜նչ մխիթարանք- ասում էին, Թե
Ի նչ մխիթարանք— ասում էին, Ոե Իմ լացն իզուր է, կանչելս անմիտ է, Իմ աղաղակը էլ չի չըսել նա, Ոչ <Հ. . . ՝> ոչ էլ ետ կրդս։, Այսպես կամեցավ տստւհսծ, երևի, Որ նրա օրր շուտով խւսվաոի, Մենք հողեղեններս անճար ։ ւ չնչին Ի՞նչ ենք ս՚ստռւժո կաւքի առաջին — Այդ ճամփեն բաց է րոլոլփս համար
 
  +
Իմ լացն իզուր է, կանչելս անմիտ է,
40 Ծեր; եր ՚՛ տ ա ս արդ, մեղաւ՚որ, արդար, Բ ոլորս /. երթանք այսոո Բե էդ ուղ, Մինս ո՛ր։ ցավով, հ՛ի ուրիշն <Հ. . <՝^> Գնացողի հոգուն աստված ողորմի, Իսկ մընաց ՚:ղր դեռ պետք է ապրի,
 
  +
Իմ աղաղակը էլ չի չըսել նա,
<………….>
 
  +
Ոչ <...> ոչ էլ ետ կրգա,
<………….>
 
  +
Այսպես կամեցավ տստված, երևի,
<ււ>
 
  +
Որ նրա օրը շուտով խավարի,
«Ապրեր՛ մի բառ է, մե անուն է լոկ, Եվ մինչև այսօր դեռ ոչ ս ե խելոք Չրկարողացտվ հասկանալ ու մեզ 50 Այո հանելուկը սլալպել հայտնապես —
 
  +
Մենք հողեղեններս անճար ու չնչին
13—30 Այն։։/ես դ/ոլր էր գալիս նա այնժամ — Որ ես կուզեի ամբողջ աշխարքո Լիներ հարատև, դաոնար մի մեծ սուդ. Ւսկ տարակուսած իմ բարեկամներս Իրար ետևիո դալիս էին ներս, Մոտենում Լին ցավելով նրանք, եվ խոսում Լին ինձ մխիթարանք. 43 Աստված ողորմի գնացողի հոգուն,
 
  +
Ի՞նչ ենք աստծո կամքի առաջին-
47 ա ((Ապրել աշխարքում» միմիայն Լւրկու խոսք.
 
  +
Այդ ճամփեն բաց է բոլորիս համար
բ «Ապրել աշխարքում» մի խոսք է լոկ
 
  +
{{տող|40}}Ծեր. երիտասարդ, մեղավոր, արդար,
48 Եվ մինչև այսօր և ոչ մի խելոք
 
  +
Բոլորս էրթանք այսոր թե էգուց,
357
 
  +
Մինս այս ցավով, մի ուրիշն <...>
  +
Գնացողի հոգուն աստված ողորմի,
  +
Իսկ մընացողը դեռ պետք է ապրի,
  +
<. . . . . . . .>
  +
<. . . . . . . .>
  +
{{Կենտրոն|<II>}}
  +
«Ապրել» մի բառ է, մի անուն է լոկ,
  +
Եվ մինչև այսօր դեռ ոչ մի խելոք
  +
Չըկարողացտվ հասկանալ ու մեզ
  +
{{տող|50}}Այո հանելուկը պարզել հայտնապես-
  +
_____________
  +
23-30 Այնպես դյուր էր գալիս նա այնժամ-
  +
Որ ես կուզեի ամբողջ աշխարքը
  +
Լիներ հարատև, դառնար մի մեծ սուդ.
  +
Իսկ տարակուսած իմ բարեկամներս
  +
Իրար ետևից գալիս էին ներս,
  +
Մոտենում էին ցավելով նրանք,
  +
Եվ խոսում էին ինձ մխիթարանք.
  +
{{տող|43}}Աստված ողորմի գնացողի հոգուն,
 
{{տող|47}}ա «Ապրել աշխարքում»- միմիայն երկու խոսք.
 
բ «Ապրել աշխարքում»- մի խոսք է լոկ
 
{{տող|48} Եվ մինչև այսօր և ոչ մի խելոք
  +
  +
</poem>|}}