«Էջ:Muratsan, vol. 6.djvu/330»–ի խմբագրումների տարբերություն

Առանց խմբագրման ամփոփման
(→‎Չսրբագրված: Նոր էջ «ծաթյա հնչյունը ալիքներ տալով' անցավ դահլիճի մի ծ այ-' ըից մյուսը։ — Հրաշքեմեն քիշ պակաս է... Հն էլ է...»:)
 
Էջի մարմին (ներառվելու է).Էջի մարմին (ներառվելու է).
Տող 1. Տող 1.
ծաթյա հնչյունը ալիքներ տալով' անցավ դահլիճի մի ծ այ-'
+
հնչյունը ալիքներ տալով՝ անցավ դահլիճի մի ծայրից մյուսը։
  +
ըից մյուսը։
 
— Հրաշքեմեն քիշ պակաս է... Հն էլ էսօր կու թամա-
+
— Հրաշքեմեն քիչ պակաս է... էն էլ էսօր կու թամամինք... նկատեց հայրը բարձրաձայն ծիծաղելով։
  +
մինք... նկատեց հայրը բարձրաձայն ծիծաղելով։
 
— Աստուծով,— հարեց Կիրքդ Աարպիչը, թայց այն*
+
— Աստուծով,— հարեց Կիրիլ Կարպիչը, բայց այնպես ցած, որ միայն ինքը և խաղընկերը լսեցին։
  +
պես ցած, որ միայն ինքը և խաղընկերը լսեցին։
 
— Ուրեմն դուք այստե՞ղ եք,— նորեն կրկնեց օրիորդը,
+
— Ուրեմն դուք այստե՞ղ եք,— նորեն կրկնեց օրիորդը, սեղմելով երիտասարդի ձեռքը։
  +
սեղմելով երիտասարդի ձեռքը։
 
Ւնչպես տեսնում եք,—- պատասխանեց վերջինս,
+
Ինչպես տեսնում եք,— պատասխանեց վերջինս, ժպտող հայացքը Ադելինի սիրուն աչքերին ուղղելով։
  +
ժպտող հայացքը Ադելինի սիրուն աչքերին ուղղելով։
 
 
— Չէի կարող հավատալ, ոչ ոք չէր սպասում...
 
— Չէի կարող հավատալ, ոչ ոք չէր սպասում...
  +
— Ես սպասում էի... Ինչպե՞ս կարող է մարդ յուր մոր
 
ծննդյան օրը մոռանալ,— նկատեց տիկին Մարկոսյանը,
+
— Ես սպասում էի... Ինչպե՞ս կարող է մարդ յուր մոր ծննդյան օրը մոռանալ,— նկատեց տիկին Մարկոսյանը, իբր թե աղջկա սխալն ուղղելով։
  +
իբր թե աղջկա սխալն ուղղելով։
 
— Արա մի ասա, թե տսասւձդ կոլ սիրիս, քու մերը ե րբ
+
— Արա մի ասա, թե աստուծդ կու սիրիս, քու մերը ե՞րբ է ծնվել,— հարցրեց Մարկ Իվանիչը կնոջը այնպիսի մի եղանակով, որ ամբողջ դահլիճը ծիծաղից թուլացավ։
  +
է ծնվել,— հարցրեց Մ արկ Իվանիշր կնոջը այնպիսի մի
 
 
— Երանի իմանամ քեզ ո′վ է խոսեցնում,— նկատեց տիկինը նույնպես ծիծաղով և դեպի Լիդիա Պավլովնան առաջանալով։
եղանակով, որ ամբողջ դահլիճը ծիծաղից թուլացավ։
 
  +
— Երանի իմանամ քեզ ով է խոս հոնում,— նկատեց
 
 
— Այստեղ համեցեք, այստեղ,— խնդրեց վերջինս,— ցույց տալով թավշյա փափուկ բազմոցը։
տիկինը նույնպես ծիծաղով և դեպի էիդիա Պավլովնան առա*
 
  +
ջանալով։
 
 
— Հա, ես այդտեղ կնստեմ. սիրում եմ, երբ իմ տեղը այն է լինում ու արձակ։
— Այստեղ համեցեք, այստեղ,— խնդրեց վերջինս ,—
 
  +
ցույց տալով թավշյա փափուկ բազմոցը։
 
  +
— Մետեխցիք էլ դրուստ էդենց ին ասում, ամա որ խեղճերուն ոչ ով չի լսում,— ,հարեց Մարկ Իվանիչը։
— Հա, ես այդտեղ կնստեմ. սիրում եմ, երբ իմ տեղը
 
  +
չայն է լինում ու արձակ։
 
  +
— Տո, շեշդ դիր, շեշդ, ի՞նչ ես մարդկանց խանգարում, նկատեց Կիրիլ Կարպիչը յուր խաղընկերին։
— Մ ետեխցիք էլ դրուստ էդենց ին ասում, ամա որ
 
  +
խեղճեր ուն ոչ ով չի լսում,— հարեց Մ արկ Իվանիչը։
 
 
— Էս էլ իմ շեշը. եքը չունիմ։
— Տո, շեջդ դիր, շեշդ, ի՞նչ ես մարդկանց խանդա-*
 
  +
րում, նկատեց Կիրիլ Կարպիչր յուր խաղընկերին։
 
— Էս էլ իմ ջեջը, եքը չունիմ։
 
 
— Չհար ու դու...— խաղը շարունակվում էր։
 
— Չհար ու դու...— խաղը շարունակվում էր։
  +
— Ասում եք որ ոչ ոք չէ*ր սպասում ինձ,— խորհրդա«
 
վ*ր ժպիտով հարցրեց Պետրոսը Ադելինային։
+
— Ասում եք որ ոչ ոք չէ՞ր սպասում ինձ,— խորհրդավոր ժպիտով հարցրեց Պետրոսը Ադելինային։
  +
— Ոչ, այդ չէի ուղում ասել... Բայց-., ի նշպես է հա¬
 
յերեն... Ուզում էի ասել, թե ոչ ոք հույս չուներ, թե կարող
+
— Ոչ, այդ չէի ուզում ասել... Բայց... ի՞նչպես է հայերեն... Ուզում էի ասել, Թե ոչ ոք հույս չուներ, թե կարող կլինեիք թողնել ձեր գործը և գալ, հասկանո՞ւմ եք,— ուղղեց
կլինեիք թողնել ձեր գործը և դալ, հասկանո՞ւմ եք,— ուղղեց
 
Տ32