Հեռացումի խոսքեր

Եղիշե Չարենց


ՀԵՌԱՑՈՒՄԻ ԽՈՍՔԵՐ


Իմ աչքերի մէջ այնքա՜ն կրակներ եմ մարել ես,
Եւ հոգուս մէջ, հուսահատ , այնքան աստղեր եմ մարել:
Կյանքս , որ յուշ է դարձել, հեռանալիս չանիծես.
Կյանքս կ'անցնի, կը մարի - բայց երգս կայ, կ'ապրի դեռ:
Կյանքս կ'անցնի, կը մարի, որպէս կրակ ճահիճում՝
Աննպատակ ու տարտամ, անմխիթար ու անյոյս:
Երգերիս մէջ - դու գիտե՞ս - ինձ ոչ ոք չի ճանաչում՝
Կարծես ուրի՜շն է երգում կապոյտ կարոտը հոգուս:
Յաւիտեան գոց ու անխօս՝ թափառել եմ ու լռել.
Ոչ ոք, ոչ ոք չգիտէ՝ արդյոք ի՞նչ է կյանքս , ես.
Միայն գիտեն, որ կյանքում ինչ-որ երգեր եմ գրել,
Ինչպէս գիտեմ, որ դու կաս, որ սիրում է մեկը քեզ:
Ես երգել եմ քո հոգին, քո ժպիտը լուսավոր ,
Քո աչքերի, քո դէմքի տխրությունը սրբազան.
Կյանքս թողած անհունում - ես երգել եմ սէրը խոր
Ու կարոտը թեւերիս, որ երբե՜ք քեզ չհասան...
Մոտենում է, քո՛յր իմ, ա՜խ, իրիկունս միգամած.
Ես ի՞նչ անեմ, որ հոգիս չհեծկլտայ կարօտից.
Ինչպէ՞ս, ինչպե՞ս ընդունեմ կյանքիս բաժակը քամած,
Որ ձեռքերս չդողան, որ օրերս ներե՜ն ինձ:
Գուցէ՜ հանկարծ կասկածեմ, չհավատամ ինքս, ես,
Ու սուտ թուայ իմ հոգուն քո կարոտը սրբազան...
- Ի՜նչ էլ լինի, քո՛յր իմ, քո՛յր, հեռանալիս չանիծե՜ս
Խե՜ղճ կարոտը թեւերիս, որ երբե՜ք քեզ չհասան...


1917թ.